Kaosa doğru sürükleniyoruz – Oğuzhan KAYSERİLİOĞLU

Share on Facebook0Tweet about this on Twitter

Parktaki kadın neden dövüldü?
Erdoğan’ın totalitarizmi, belli ana özelliklerden oluşan bir zeminde kök salıp, sonra da köklerinden destek alarak yükselen sütunlarla toplumsal ve siyasal alana yayılıp zenginleşiyor.
Özellikle “ustalık dönemim” dediği 2010 sonrasındaki 3. döneminde gittikçe artan bir hızla bu zemini inşa etti. Gezi isyanı ve 17-25 Aralık operasyonlarından itibaren, iktidarda kalabilmek için artık her türlü “örtüyü” sıyırıp attı ve çıplak yüzle davranarak kendi bağımsız zeminini açığa vurdu.
Bir kez bu zemine açıkça yerleşince de, sürecin doğası gereği, hem o zemin sürekli tahkim edilerek güçlendiriliyor hem de sürekli yayılarak kendisini her yere dayatıyor. Artık toplumsal ve siyasal yaşamımızın her alanına bu zeminin tartışılmaz-mutlak egemenliği dayatılıp inşa ediliyor.
En başta, Erdoğan’ın kendisi, baş despot/diktatör olarak, diğer alanlardaki bütün totaliter egemenlikleri kendisine bağladığı bir oligarşik zirvede konumlanıyor. O zirvede/Saray’da inşa edilen güç alanı, diğerlerine güç sağlarken o da kendisini diğerleriyle ete-kemiğe büründürüyor, yerelleştiriyor.
İşte, bu ana sütunlardan birisi erkek egemenliği ya da başka açıdan bakarsak kadın düşmanlığıdır.
Adamın biri bir gün arabasıyla işine giderken gözüne çarpan parktaki spor yapan kadını (dikkat, günlük gazetelerde çoğunlukla böyle yazılmıyor; “kadın” değil “hamile kadın” denerek aslında örtülü olarak “hamile olmayan kadınlar erkek saldırısı için uygun olabilir” ya da “madem hamile, niye evinde oturmuyor” denmiş oluyor) alçakça dövdü, kadın bağırınca da korkarak kaçtı.
Başkalarının yanı sıra, mesela tıpkı neo liberal çalışma koşullarının derinleştirilmesi ya da Suriye’deki bataklığa daha da batma gibi, kadın dövülmesi olayı da tipik bir Erdoğanist tutumdur, bir bakış açısının eyleme dönmüş halidir.
Nasıl mı?
Erdoğanizmin oligarşik ve totaliter yapısı, toplumsal yaşamın diğer alanlarında gerçekleşmesine benzer biçimde, erkek ve kadın cinsi arasındaki ilişkide de, erkeğin sorgusuz-sualsiz oligarşik egemenliğine, bu egemenliğin ürettiği değerler sisteminin totaliter bir tarzda- başka değer yargılarını ret edip düşman görerek yok etmesine, kadının tümüyle erkeğe bağımlı kılınmasına, emeğinin karşılıksız sömürülmesine ve sonra da aşağılanarak hiçleştirilmesine ihtiyaç duyar ve bunu gerçekleştirmeye çalışır.
Birçok kadın, “biz zaten bu tarzı iyi biliriz, alışığız da” diye düşünebilir; haklıdırlar da; ama, Erdoğanizm bildiğimiz erkek egemenliğinin daha da derinleşmesi ve normalleşmesidir; kadın hareketinin kazanımlarının tasfiye edilmesidir. Çok yakında feminizm “din düşmanı” ilan edilirse, kimse şaşırmamalıdır.
Erdoğanizm, erkek-kadın  ilişkisini böyle kurunca, kendi yapısını toplumsal yaşamın oldukça büyük bir alanında gerçekleştirmiş olur ve buradan aldığı güçle diğer alanlarda da gerçekleştirmeye çalışır.
Erkek-kadın yerine, Türk-Kürt, Sünni-Alevi ve sermaye-emek ilişkisini koyarsanız; aynı yapının o alanlarda da özgün biçimlere bürünerek gerçekleştirilmeye çalışıldığını görebiliriz.
İşte, farklı alanlara yayılmış bu tarzdaki egemenlik ilişkileri, Saray’da buluşup ortaklaşarak özgün bir iktidar alanı/”Başkanlık sistemi” kurmaya çalışıyor.
Erdoğanizm böyle bir iktidar alanının ideolojisidir. Dünyanın hiçbir coğrafyasında görülmeyen bir “Başkanlık sistemi” kurulmaya, aslında faşist bir diktatörlük anayasası zorla kabul ettirilmeye çalışılıyor.
Bu ideolojinin totaliter egemenliği, her alanın egemenine kendi alanının “kölelerine” her türlü dayatmayı yapma, onu hiçleştirme veya itiraz ederse şiddet kullanarak yok etme “hakkını” verir. Örneğimizdeki gibi erkekse, arabasını durdurup dövebilir ya da metroda saldırabilir, güldüğünü ya da eteklik giydiğini görünce tokatlayabilir, taciz ve tecavüz etmeyi veya “kızınca” öldürmeyi kendi hakkı olan “normal” bir davranış olarak görür.
Erdoğan’ın iktidar yıllarında kadınlara yönelik taciz, tecavüz ve cinayetlerin inanılmaz bir hızda artması, kesinlikle rastlantı olmayıp, tümüyle inşa edilen yeni egemenlik sisteminin yapısal bir sonucudur. İnşa süreci ilerledikçe, sonuçlar daha yaygın ve daha yıkıcı bir yapıya bürünecektir.
Evet, biraz ürkütücü olsa da, şimdiye dek kadınların başına gelenler, şayet Erdoğan iktidarını sürdürebilirse, bundan sonrası açısından oldukça hafif kalacaktır.
Ama, aynı durum, Aleviler, Kürtler ve işçiler için de geçerlidir; ve, Erdoğanizm, bu seçilmiş alanlarda gerçekleştikçe toplumsal yaşamımızın bütününe doğru hızla yayılacaktır.
Nitekim, yayılıyor da!
Artık, farklı olmak ya da muhalif olmak gibi duruşlar, tümüyle haince ve düşmanca bir tutum olarak değerlendiriliyor ve bu türden suçlamalar sürekli alan kazanıp, sertleşecektir.
Artık insan hakları gibi kimi demokratik dengeler de, unutulacak ve biz “köleler” despotumuzun uygun görüp lütfederek “ihsan buyurduğu” kırıntılara sevineceğiz.
Şimdi önümüze koyulan “Anayasa” da, despotun/diktatörün güvencelerini arttırmak için yapıldı.
Dünyanın hiçbir coğrafyasında görülmeyen bir “Başkanlık sistemi” kurulmaya, aslında anayasa kavramının içerdiği hiçbir kurumlaşmayı ve işleyişi içermeyen, ama sırf bir “asma yaprağı” olsun diye “anayasa” denen bir “tarihsel suç belgesi”, tartışarak onu meşrulaştıralım diye önümüze atılıyor. Patlatılan bombalar ve yürütülen iç ve dış savaş koşullarının baskısı altında, faşist bir diktatörlük belgesi, “alın size anayasa” denilerek, zorla kabul ettirilmeye çalışılıyor.
Bu belgede, halk, halkın günlük yaşamı, bu yaşamın akıp giderken karşılaştığı sorunların çözümüne yönelik hangi kurumlaşmaların uygun olacağı tartışılmıyor.
Tersine, kendisi olarak bir taş ya da çelik gibi var olan bir diktatörlük ve bu oligarşik ve totaliter var oluşun kendisi gibi taştan oyulmuş toplumsal ve siyasal sütunları ve diktatörün keyfine göre veya o sütunların içine gireceği şekilde kalıba girmeye zorlanan bir halk inşa etmenin kuralları tartışılmak isteniyor.
Hükmetmek ve sadece ezerek değil, kendisini-kendi iktidarını dini kullanarak kutsallaştırma yoluyla içselleştirerek hükmetmek istiyor. Despotun kendisine köle olmak- kullaşmak dinen gerekli bir yüksek mertebe gibi sunuluyor ve yerine getirilmesi gereken bir gönüllü göreve dönüştürülüyor. Bir şahıs etrafında devletleşme söz konusudur.
Ama, aslında, söz konusu şahıs, aynı zamanda, bu yönelimini bir türlü hedefine ulaştıramamakta, gücü, birikimi ve becerisi yetmemekte, bir biçimde eline geçirip bir türlü tümüyle tasfiye edemediği Kemalist devlet cihazıyla ittifak yapan ama aynı zamanda el koyan bir çete konumuna da sürükleniyor.
Şayet Kemalizmin kendisini dönüştürerek günümüz koşullarına uyum gösterme yeteneği olsaydı, üstüne yapışan bu çeteyi kolayca söküp atabilirdi. Ama, o da tarihsel olarak totaliter bir yapılaşmayla kendisini var etmişti ve şimdi de ömrünün sonuna geldiği için, güncel temsilcileri eliyle kendi “katilinin” iktidar ortağı olmaya çabalıyor. Kemalizmin ömrünün tükenmişliğinden üreyen zayıflığı ise, Erdoğanizmin önünü açıyor.

Erdoğan’ın sürprizleri
Mehmet Ağar hapisteyken tıpkı Ferit Şahenk gibi özel uçağıyla onu ziyarete giden abisi Mustafa Koç’un açtığı yoldan ilerleyen Ali Koç ” yanı başımızda olup bitenlere seyirci kalamayız” dediğine göre, ortada Erdoğan’a özgü bir “marazi saldırganlık” değil, sistemin ana güçlerinin ittifak halinde olduğu bir “savaşçı” yönelim var.
Evet, egemenlerimiz, hepsi birden bölgede hegemon güç olmak istiyorlar, aralarındaki tartışma bu konuma hangi yoldan gidileceği üzerine yaşanıyor.
Koç’un “yanı başına” yönelik “hegemonik pazar-ucuz işgücü” iştahını anlıyoruz da,  o “pazar” arayışı kapitalist rasyonaliteyi eğip-büken despotik devlet refleksleri tarafından “Kürt” saplantısı üzerinden yürütülünce bataklığa dönüşüyor. Bu da, “bölgesel hegemonik güç olma” arayışını, boşluğa itiyor, tersine eldeki kazanımlar da kaybediliyor ve “yerel rakip güç” olan İran’ın önünü açıyor.
O arada, aslına bakarsanız, Erdoğan “dünya çapında ” bir “şey” yaptı: ABD’nin, Suriye’nin talan edilmesi hedefiyle yürüttüğü terör yoluyla işgal politikasının bataklığa saplanmasına da epey bir katkıda bulundu.
Erdoğan, bunu “ABD yenilsin de Rusya’nın önü açılsın” istediği için değil, ABD’nin kendisi için ayırdığı “taşeron ücretini” arttırabilmek için yaptı. Ama, “evdeki hesap çarşıya uymadı!”
Suriye’nin hegemon gücü şimdi Rusya!
Sadece bu da değil, yaşananlar dünyada ABD’nin tek hegemon güç olduğu düzenden çok kutuplu bir yeni düzene geçilmesinde de etkileyici oldu.
Gerçi, bölgedeki kaos “her an her şeyin olabileceği” bir sürekli akış halinde yaşanıyor. IŞİD maşası üzerinden, onun örgütsel varoluşunu batı-Suriye ye kaydırarak, kaosun derinleşmesini isteyenlerin olduğu açık. ABD ve Rusya’nın birbirlerini rahat bırakmayacağı anlaşılıyor.
Ama, sırf günümüzdeki güç dengeleri üzerinden bakarsak, güçlü olan Rusya’nın önünü açan önemli bir olgu da, ABD’nin bölgedeki “adamı” Erdoğan’ın hataları oldu.
O da yetmedi, Erdoğan önderliğindeki Türkiye, “boyundan büyük işler yapmaya” devam edip şimdi de “eksen değiştirme oyunu” oynuyor ve ABD’yi aşağı itme Rusya’yı ise yükseltme “işine” ya da “ahmaklığına” devam ediyor.
Peki, neden? Erdoğan ve TC egemenleri Rusya’yı çok mu seviyor? Elbette, hayır.
Pek de ne yaptığının farkında olmayan egemen oligarşi, aslında tam tersini yapmak isterken bu noktaya sürüklendi. Günümüzdeki kaos ortamının karmaşık ve sert fırtınaları ve sürekli inip çıkan dalgaları, başta Erdoğan’ın kapasitesini zorlayıp aştı ve “acemi şoför” durumuna düştü.
O arada, önüne çıkan “fırsatı” gören “usta şoför” Putin ise, iyi bildiği “oyunu” keyifle oynuyor!

Kılıçdaroğlu ne yapıyor?
Kılıçdaroğlu sahici birisi mi yoksa aslında olmayan ama varmış gibi görünen bir hologram mıdır, anlaşılmıyor. Ya da, bir yerlerinden kendisini “kuranların” istediği gibi hareket eden bir “kukla” da olabilir. Dokunup, gerçekten var mı diye yoklamak isteği uyandırıyor.
O, evet, Erdoğan’ın her adımına karşı çıkıyor, ama öyle yapıyor ki, esasında desteklemiş oluyor!
Nasıl mı?
Kılıçdaroğlu’nun bir işi sonuna dek götürdüğünü gördünüz mü, ya da bir sonuç aldığını, öylesine ve boş konuşmaktan başka ne yapıyor?
O, Erdoğan’ın kürsülerden bağırıp çağıracağı adam “ihtiyacını” karşılıyor ve sonra ortadan kayboluveriyor. Eh,  Erdoğan başka ne ister?
Siz Kılıçdaroğlu olmadan Erdoğan’ın bu kadar başarılı olamayacağını hiç düşündünüz mü? Peki, sakın esas görevi de bu olmasın, o bir “gölgeleme” görevlisi olmasın?
Erdoğan’ın görevi bir faşist diktatörlük kurmaksa, Kılıçdaroğlu içi boş kuru gürültüyle bunu gizliyor.
Nasıl mı?
İlkin, oluşan tepkileri “umut yaratarak” kendisine bağlıyor, sonra da kuru gürültünün ötesine asla geçmeyerek peşine düşenleri çürütüp yok ediyor ve Erdoğan’ın önünü açıyor.
İkincisi, O, bolca parlak laf ederek esip gürlüyor da, hiçbir zaman esasa dair tartışmıyor ve teknik ayrıntılarda kuru gürültü çıkarıyor. Çıkan kuru gürültü de Erdoğan’a daha fazla kuru gürültü çıkarma imkanı veriyor. Bolca çıkan kuru gürültü arasında Erdoğan’ın gemisi hedefine doğru yürüyor!
Çünkü, hepimiz yaşayarak gördük, tartışılan konu sonra unutulup gidiyor ama her seferinde Erdoğan istediğini elde etmiş oluyor. Tam da o sırada başka bir kuru gürültü daha yaşandığı için, her şey unutuluyor zaten.
Son olarak, bize,” pazartesi meclisi dinleyin” demişti; anayasa tartışmalarında neler neler söyleceklermiş; yahu, “Atı alan Üsküdar’ı aşmış”, siz hala kürsü konuşmasıyla bu gidişi engelleyeceğinizi mi sanıyorsunuz? İşte, Deniz Baykal her zamanki hitabet gücüyle konuştu, peki hangi maddi sonucu yarattı, o sözler meclis salonlarında bir seda olmaktan ileri gidebildi mi?
Şayet, gerçekten engellemek isteseydiniz, 15 Temmuz’un sonrasındaki Taksim mitinginde adım atmanız yeterliydi, ama siz Yenikapı’da teslim olup diz çökmeyi tercih etmediniz mi?
İşte o zaman yüzüstü bırakarak Yenikapı’ya sıvıştığınız yüz binlerce kişi bu “anayasa” adı verilen diktatörlük belgesine tamamen karşı; sözgelimi, meydanlarda meşru protesto haklarını kullanmalarına yardımcı olmayı düşünüyor musunuz? Yoksa, her zamanki gibi, Meclis’te kuru gürültü çıkararak Erdoğan’ın önünü mü açacaksınız?
Kim bilir, belki de her şeyin bilincindesiniz ve “gölgeleme” görevini yerine getirmeye devam ediyorsunuz. Sermaye güçleri ve devletin “gizli” odaklarından bu yönde davranmanız yönünde aldığınız “emri” bilinçlice uyguluyor da olabilirsiniz.
“Yeni bir emre kadar, mesaiye devam” edecektir.
Gene de, biz “gizlice” kulağınıza söylemiş olalım; o hiç istemediğiniz hükümet olma birden “kucağınıza” atılabilir; tıpkı “başkan” seçilmenizde olduğu gibi, “armut piş, ağzıma düş” cinsinden bir “sürpriz” sizi bekliyor olabilir.

Bazı olasılıklar
Kaotik ortamın kaosa dönüşmeye başlaması, Yenikapı koalisyonunu bozuyor, tümüyle dağıtabilir de. O zaman, başka olasılıkların önü açılacaktır.
“Kaostan önce son çıkış” gibi gözüken “Büyük Koalisyon”/AKP- CHP- MHP koalisyonu devreye sokulabilir.
Aralık ayında başlayan “kaosa sürüklenme” süreci devam ederse, bir çıkış göremeyen Yenikapı koalisyonunun kimi unsurları/özellikle de TÜSİAD-YİK, elbette ABD-AB güdümünde olarak ve tabii her zaman ki gibi korkup sinmezse, böyle bir yeni koalisyonun inşasını gündemleştirebilir.
Bir tahmin olmaktan öte gitmeyen üstteki yönelimin herhangi bir belirtisi yok, en azından biz “alttakiler” bilmiyoruz; tam tersine, Erdoğan’ın borusunun sesi gittikçe daha yüksek perdeden ötmeye devam ediyor.
Öte yandan, başka bir olasılık da, gene herhangi bir bilgi sahibi olmasak da, NATO karargahlarında muhtemelen çoktan planlanmaya başlanmış olmalıdır.
Bab’da şimdi yaşanan tıkanma Başika’da olduğu gibi “geri çekilme güvencesi isteme” durumuna evrilirse ya da Nusra çetesiyle şimdi yaşanan gerilim silahlı çatışma düzeyine yükselir ve tıpkı İŞİD’le olduğu gibi Türkiye sınırları içine de sıçrar-ülke sınırları içinde çok sayıda taraftarı olduğu bilinen Nusra’da kendi iktidar alanını inşa edeceği eylemler başlatırsa, IŞİD’de Reina “eylemiyle” başlattığı yerelleşme ve iktidar gücü olma girişimini sürdürürse, kendi coğrafyasında kontrolünü kaybetmiş olan bir üyesine karşı NATO’nun müdahalesi gündemleşebilir.
Yaşanacak bir ekonomik deprem ya da baharla birlikte artacağını tahmin edebileceğimiz PKK’nin eylemleri de, böylesi müdahalenin önünü açabilir.
Saydıklarımın gerçek durumlara dayandığını ve hepsinin birden gerçekleşme olasılığının çok küçük olmadığını, herkes biliyor olmalıdır. O zaman nasıl bir Türkiye gerçeği oluşacağını düşünür müsünüz? Bir “kurtarıcı” ihtiyacı duyulacağı kesin değil mi?
“Kurtarıcı” müdahalenin biçimi günün şartları tarafından belirlenecektir.
Başta Genelkurmay olmak üzere, böyle bir müdahaleyle işbirliği yapacak oldukça güçlü bir odağın devletin tüm birimlerindeki yerlerinde “emir” beklediklerinden emin olabiliriz.
AKP ve MHP içinde mevzilenen ve ABD-AB emperyalist güç alanıyla doğrudan bağlantılı muhalif güçler başta olmak üzere, birçok sivil politikacı da hemen yeni duruma adapte olacaklardır.
Bu olasılığın gerçekleşmesi anında şimdi iyi örgütlendikleri görülen Erdoğan yanlısı güçlerin bir kısmının sokaklarda direneceğini, böylesi bir kargaşanın başta Kürtler olmak üzere bütün politik güçlerin önünü açacağını ve darbenin başarısının garanti olmadığını belirtmeliyiz.
En iyi olasılıksa, emek ve demokrasi güçlerinin “Anayasa görüşmelerini” baskı altına almak için başlattıkları meşru direnişin yayılarak bir halk hareketine dönüşmesidir ki, yeni bir “Gezi” sürecinin işaret fişeği olacak olan bu halkçı-demokratik hareket, muazzam ölçüde sonuçlar yaratacak, fiili bir demokratik cumhuriyet konumuna sıçrayabilecektir.
Halk hareketinin sadece “Hayır” oyunu yüksek çıkarması bile, bambaşka süreçlerin önünü açacaktır.

Pek muhterem zenginlerimiz!
“Şaka” gibi, ama onlar hala para sahibi-zengin olma halini bir türlü aşamıyorlar. Bu kaos içinde bile “ne kadar çok paramız var” diye sevinmekle meşgul olmalılar. Arta kalan zamanlarında da hem o paracıklarını arttırmak hem de gezip eğlenmek istediklerini tahmin edebiliriz.
Hazır yiyici, korkak ve alıklar.
TÜSİAD-YİK’de yoğunlaşan bilinçleri ve davranma yetenekleri, ancak burnunun ucunu görebilen derecede ufuksuz ve küçük parmaklarının dahi yıpranmasını göze alamayacak denli pısırık.
Onlar, işçileri görünce çakallaşacak kadar saldırganlaşır ve zayıfları ezme söz konusu olduğunda olağanüstü cesur olurlarken; ezip-sömürdükleri ülkenin sorunlarına çözüm gücü olmaya sıra gelince birden pısırıklaşıp alıklaşıyor, adeta “burası neresi, biz kimiz” havasına giriveriyorlar!
TC’nin kuruluşunda, kendileri büyüsün diye özellikle çıkarılan yasalar ve tanınan ayrıcalıklarla büyüdüklerinden, zor zamanlarda sesleri çıkmayıveriyor. İşçilerin ve halkın baskılarından korundukları, adeta sterilize edilmiş fideliklerde boy attıkları için, savaşmayı, savaşarak kazanmayı bilmiyorlar. “Çaktırmadan cebe atmak, ortam kızışınca sıvışıvermek” onların ana yönelimleri.
Sadece kuruluş zamanlarında değil, TC tarihi boyunca hep Ordu’nun himayesi altında semirdiler; Ordu kontrolündeki devletin zirvelerinde rahatça dolaşıp, istediklerini kolayca almaya alıştılar. Birikim süreçleri, hep Ordu şemsiyesi altındaki “steril ortamlarda” oldu. Yağmur, kar, tipi, fırtına bilmiyorlar.
Ama, şimdilerde, hem dünyada hem de ülkede işler değişti, daha da tehlikeli mecralara doğru sürekli de değişecek, üç maymunları oynayıp sıvışıvermek kolay olsa da, artık çözüm olmayabilir.  Birden gasp ettikleri zenginlikleri kaybedebilirler.
Umarız da öyle olur ve en iyi olasılık gerçekleşerek, halktan çaldıkları halka döner!
Öylesine ahmakça davranıyorlar ki, kendilerini sadece zengin zannedip, ellerinde toplanan “şeyin” para değil, bir “toplumsal ilişki alanı” olduğunun farkında değil gibiler.
Evet, sayın sermaye güçleri, sermaye birikimi artık “aslanın ağzında”, gösterin bakalım kendinizi!
Erdoğan’ı maşa olarak kullanarak “efendiniz” Orduyu oligarşinin zirvesinden geriye itecek ve zirvenin mutlak sahibi olacaktınız; olmadı, süreci yürütemediniz ve “elinizde patladı”, şimdi de “yavuz hırsız ev sahibini bastırmış gözüküyor!”
ABD’nin “taşeronu” olarak İran’a diz çöktürüp Orta-Doğu’yu kendi pazarınız yapacaktınız; o da olmadı! Böyle giderse, bırakın hegemon güç olmak, o pazarlara ucundan girmeniz bile epey zor olacak!
Üstelik, sizin desteklediğiniz Erdoğan, her şeyinizle bağlı olduğunuz Batılı emperyalistlerle “eksen değiştirme oyunu” oynuyor; “iki arada bir derede” kalıverdiniz, değil mi?
Batının, şimdiye dek sizin önünüzü açan emperyalist kurumları, şimdi, sıcak para oyunlarıyla, sömürü alanınızı/ulusal pazarınızı sopalayıp sarsıyor. Türk lirası çöpe dönerken, 300 milyar dolara yaklaşan borcunuzu nasıl ödeyeceksiniz; yoksa, borçlarınıza karşılık şirketlerinizi devredip, paraları da Amerika’da yemeyi mi düşünüyorsunuz?
Eh, doğrusu size yakışır; ne de olsa zenginsiniz, gezip-eğlenmek varken, risk almanın, savaşıp kazanmanın ne lüzumu var değil mi; ucuzluk, basitlik, bayağılık ne güne kalmış?
Sefil, alçak ve zavallısınız; muhtemelen “böcek” gibi gördüğünüz bu halkın yapıp ettiklerinizin bedelini size ödettireceğini hiç unutmayın!

Share on Facebook0Tweet about this on Twitter

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir